Op verzoek van Bertus hierbij mijn verhaal over mijn halve triathlon die ik onlangs in Epe heb mogen doen.
Het was diezelfde Bertus die mij tijdens een aantal mountainbiketochten in de winter wist te motiveren om mee te doen aan deze uitdaging. Een wedstrijd in eigen omgeving kon ik toch eigenlijk niet aan mij voorbij laten gaan.
Vraag was alleen nog: ga ik de kwart doen, of ben ik fit genoeg voor de halve?
Ergens hoorde ik ooit eens de woorden: “Iets is pas een uitdaging als je er een beetje bang van wordt.”
En waar werd ik nou een beetje bang van? Bijna twee kilometer zwemmen in open water…..Dus het werd de halve!
De voorbereiding
De voorbereiding begon vrij eenvoudig: gewoon weer een beetje fit worden. In de winter maakte ik veel kilometers op de fiets, vaak met de gezamenlijke groepsritten van HDKS en een paar leuke toertochten in Apeldoorn en Ermelo. Af en toe een extra lusje om net wat meer duurvermogen op te bouwen – want elke kilometer telt, ook al is het soms alleen om dat stukje taart extra te rechtvaardigen na de rit. Een gezellige week fietsen in Frankrijk met de jongens zorgde voor een mooie hoogtestage en stevige basis voor het fietsen.
Het hardlopen pakte ik weer op. Dat gaat me van nature best oke af, al merk je dat de jaren wat beginnen te tellen en het tempo van vroeger steeds meer een herinnering wordt. Maar goed, gewoon opstarten en zien waar we komen.
In Februari nog de Midwintermarathon in Apeldoorn op het programma gezet. Met een verrassend snelle tijd liet ik aan mezelf zien dat er met een beetje training nog best wat mogelijk was.
Richting eind april, begin mei, kwam er weer wat meer variatie in de training. Samen met mijn sparringspartner Chat-GPT maakte ik wekelijks trainingsschema’s. Zwemmen op dinsdagochtend, werd een routine. Mezelf uit bed sleuren en om 07.00 uur een training afwerken pfff.
Ook de vrijdagavond werd als zwemavond aangewezen, bij ZVV in Vaassen. Zwemmen is nooit mijn favoriete onderdeel geweest: techniek, ademhaling, blijven drijven… noem het maar op. Elke meter voelde als een strijd en precies daarom wist ik dat dit mijn grootste uitdaging zou worden. Youtube en Instagram filmpjes kijken om de juiste techniek te leren, denken dat je het geheim kent en er vervolgens bij de eerste training weer achter komen dat je het zelf toch moeilijker uitvoert dan de mensen uit de filmpjes.
Er moest een wetsuit komen. Hiervoor eerst een pak geprobeerd dat Jurgen nog had hangen uit zijn gloriedagen. Echter bij het passen kwam hij met de mooie mededeling dat hij destijds ongeveer 10kg lichter was, dan ik nu. Tot mijn navel ging het goed, daarna begon het pak toch wat te knellen.
Dus toch maar via een andere weg een pak gekocht. Deze mocht ik nog even uitproberen met een klein zwemtochtje door het kanaal bij Hattem.
Eerste Test
In juli stond de eerste kleine test op het programma, triathlon Bussloo. Het was maar een 1/8e, dus 500m zwemmen, 20 fietsen en 5 lopen. Dit was ook de eerste keer zwemmen in open water en in mijn pak. Dat pak zou zwemmen zoveel makkelijker moeten maken volgens velen. Nou, bij mij zat het zo strak dat het leek alsof mijn borst uit het pak zou klappen. Ik kreeg geen adem en de 500 meter die ik moest zwemmen duurden een eeuwigheid. Wat was ik opgelucht toen ik weer grond onder mijn voeten had en het pak uit kon doen, een ware hel.
De rest van de onderdelen gingen verder prima en gaven me toch plezier die dag. Maar de grootste twijfel en zorg…hoe moest dat nou goed komen met het zwemmen?
Ik besloot niet op te geven, maar vaker naar het Kievitsveld en Bussloo te gaan om te trainen in open water. Samen met mijn dochter Tess werden dat waardevolle momenten. Niet alleen als training voor mij, maar vooral ook de gezellige activiteit van vader en dochter.
Trainingsweek in Frankrijk
Vlak voor de grote dag stond er nog een zomervakantie op de planning: Embrun, aan het Lac de Serre-Ponçon. Een omgeving die haast gemaakt lijkt voor triatleten: zwemmen in open water omringd door bergen, klimmen op de Col d’Izoard en de Col d’Agnel. Het voelde bijna alsof ik een topsporter was.
We zaten er precies tegelijk met de Embrunman, een van de zwaarste triathlons die er is. Overal atleten, overal sport. Dat werkte aanstekelijk en gaf net dat extra zetje motivatie.
Twee dagen voor mijn eigen wedstrijd reisden we terug naar huis. Ik was bang dat ik misschien te veel had gedaan en dat de lange reis me parten zou spelen, maar achteraf waren dit juist perfecte taper-dagen: even gas terug en de benen sparen voor wat komen ging.
De avond voor de wedstrijd
De avond voor de wedstrijd draaide om voorbereiden en plannen. Ik maakte een voedingsschema: om de 15 à 20 minuten iets eten en drinken, mikken op 60 tot 90 gram koolhydraten per uur. Het klinkt als hogere wiskunde, maar tijdens een triathlon komt het neer op simpelweg blijven eten, of je nu trek hebt of niet.
Met Bertus sprak ik af, elkaar de volgende ochtend in Epe te ontmoeten en samen naar de wisselzone te fietsen. Daar lag alles klaar: hardloopschoenen, voeding, helm. Alles nog een keer nalopen – want een vergeten bidon kan zomaar het verschil maken tussen een goed en een lastig avontuur.
Bij aankomst bij het Kievitsveld voelde je meteen de sfeer. Bekende gezichten bij de bike check-in, een strakke organisatie, en muziek die de hartslag al deed oplopen voordat het startschot überhaupt gevallen was.
Zwemmen – 1900 meter
Mijn plan voor het zwemmen was simpel: geen gekke dingen doen. Rustig starten, wegblijven uit de beruchte wasmachine en de ademhaling onder controle houden. Het startschot klonk en ik wandelde het water in (bewust niet rennen om de hartslag laag te houden), bril stevig vast – want zonder bril zou de race al meteen over zijn met mijn contactlenzen.
Al snel vond ik mijn ritme en de ruimte om goed te kunnen zwemmen. Om mij heen gingen de eersten al naar schoolslag, maar ik kon blijven doorzwemmen in borstcrawl. Van boei naar boei, steeds iets meer ontspanning. Bij de landlap halverwege besloot ik bewust niet te forceren, rustig wandelen, niet rennen! Nog een ronde en dan was het zwaarste onderdeel voor mij achter de rug. De tweede ronde ging zo goed, dat ik voor het eerst kon genieten van het zwemmen. Wat gaf dit een fijn gevoel en een kick. Langzaam kwam het strand dichterbij en werd ik me er van bewust dat ik het onderdeel waar ik vooraf best bang voor was geweest, al bijna in de pocket had. Na 39 minuten stond ik weer op het strand, met een glimlach. High five met het thuisfront, swimsuit uit, helm op en de fiets op.
Fietsen – 90 km
Het fietsen begon ideaal: een lichte wind mee langs het kanaal richting Apeldoorn en meteen in de juiste cadans. Met gemak boven de 38 km/u en langzaam maar zeker de snellere zwemmers één voor één passeren – altijd een fijn gevoel zo’n inhaalrace. Na de eerste ronde stond mijn gemiddelde boven de 36 km/u. Bij de verzorgingspost even doen alsof ik in de Tour reed: rijdend een bidon aanpakken en door. In ronde twee lag de focus vooral op voeding en drinken, want kramp tijdens het lopen stond niet op mijn verlanglijstje.
Na 55 km voelde ik een lichte verkramping in mijn bovenbeen toen ik na een keerpunt aan het kanaal optrok. Alarmbellen! Vanaf dat moment met beleid verder, geen gekke acceleraties meer. Het is een bijzondere uitdaging in zo’n triathlon: je rijdt vaak naast mensen die bijna jouw tempo hebben, maar je moet volgens de regels snel genoeg inhalen en afstand houden. Het maakt het spelletje er niet makkelijker op, het laatste wat je wilt is een tijdstraf oplopen. Want ook ik wist dat Sander op zijn motor rond reed met een streng jurylid achterop.
De laatste kilometers begon ik echt te voelen dat het zwaar werd. Toch bleef het gemiddelde mooi boven de 36 km/u. Voorzichtig de wisselzone in, want bij het afstappen wilde ik absoluut geen kramp meer oplopen. Dit lukte!
Maar natuurlijk, bij het aantrekken van mijn schoenen schoot het bovenbeen tóch in de kramp. Even paniek, maar rustig strekken, drinken en er vooral niet te veel aan denken. Tijd om te gaan lopen!
Hardlopen – 21 km
Vier rondes van 5,25 km door Epe: een deel sfeervol door het centrum, een deel over de zandwegen van de Jagtlust- en Schotweg. Vooral dat laatste stuk voelde mentaal zwaar. Ik probeerde mijn ritme te vinden en zo ontspannen mogelijk te lopen. Toch zat het tempo vanaf de eerste kilometer goed: ruim onder de 5 minuten per kilometer waar ik op voorhand blij mee was geweest. Het lopen werd een kwestie van verzorgingspost tot verzorgingspost. Gelletjes, drinken, eten. Het is ongelooflijk hoeveel je naar binnen moet werken om de motor draaiende te houden.
In de eerste rondes kon ik mooi aansluiten bij Tjibbe, een clubgenoot van ZVV, wat hielp om het tempo omhoog te stuwen. En de steun van bekenden langs de kant deed natuurlijk ook wonderen. Allemaal super bedankt voor jullie support!!
Het keerpunt in het centrum, waar je bijna vanuit stilstand weer moest optrekken, bleef een spannend moment: zou de kramp toeslaan of niet?
.jpg)
In de laatste ronde hoorde ik dat ik derde lag in mijn agegroup. Dat gaf vleugels. Alles eruit persen wat er nog in zat en zorgen dat niemand mij meer voorbij kwam.
Ik haalde nog wat mensen in en naderde de finish. Maar met nog 100 meter te gaan hoorde ik voetstappen achter me. Nee toch? Jawel – iemand uit mijn eigen categorie! In een ultiem sprintduel verloor ik mijn derde plek met 6 seconden verschil.
Met een tijd van 4:53 uur finishte ik veel sneller dan de 5:30 waar ik vooraf op had gehoopt. De teleurstelling over het mislopen van het podium maakte snel plaats voor verwarring: mijn buurman feliciteerde me met de derde plek. Hoe dan? Bleek dat ik in de laatste ronde zelf nog iemand had ingehaald. Dus toch podium in mijn categorie!
De bekroning
Na de finish kwam alles samen. Emotie, opluchting en trots. Drie jaar na teelbalkanker en burn-out stond ik hier weer: lijf en hoofd deden het weer. In de armen van mijn vrouw Floor liet ik een traan gaan.
En hoe vier je zoiets? Met een biertje en een hamburger natuurlijk! Al smaakten die niet echt meer na al die zoete zooi. Nog even snel douchen bij Gerrit en Natascha en terug naar de markt voor de prijsuitreiking. Het was misschien “maar” de agegroup, maar geloof me: dat podium voelde groots!
.jpg)
