HDKS in Mechelen

Dag 1 - Aankomst van de sterren en de eerste koersdag

Zoals ieder jaar toog de elite van HDKS – of wat daar na een lange werkweek nog van over was – naar hun vertrouwde wielrenwalhalla: de Geulhof in Mechelen. Een plek waar de bedden zacht zijn, de heuvels steil, en de vlaai het lekkerst smaakt.

Rond het magische uur van 13.00 druppelden de eerste sportievelingen binnen. Sommigen fris, anderen nog half in kantooroutfit. Louis had zoals altijd zijn zaakjes op orde, was al langs de plaatselijke vlaaienboer geweest en trakteerde de equipe op ambachtelijke Limburgse vlaai. Er was keuze tussen abrikozen en kersen en het formaat van de stukken liet geen kans op honger meer bestaan.

Ondertussen werden de kamers verdeeld. In de hoop op een snurkvrije nacht probeerde iedereen strategisch te kiezen. De dameskamer, exclusief territorium van Thirza en Natascha, bleef hermetisch afgesloten voor het mannelijk gesnurk.

 Sander arriveerde stoer op zijn motor – de man heeft een hart voor snelheid, of het nou op twee wielen met of zonder trappers is. En toen ook, de iets later gearriveerde Rene S., zijn vlaaipunt op bourgondische wijze verorberd had, konden we het tenue aantrekken en het Limburgse land verkennen.

De warming-up: 75 km en een kerkelijk intermezzo

Omdat een aantal vedettes nog met andere verplichtingen zat, vertrokken we met 12 rijders voor een rustige verkenningsronde. Geen Schweiberg of Keutenberg op het menu, maar onbekende klimmetjes en glooiende weggetjes met een bescheiden aantal hoogtemeters. De sfeer zat er goed in, tot Bertus besloot dat zijn band wat meer aandacht verdiende.

Na de eerste lekke band leek alles nog onder controle. Bertus beschikt over jaren ervaring en wist het bandje binnen no-time te vervangen. Maar toen zijn achterband wéér leegliep, werd duidelijk dat er iets structureel mis was – mogelijk de band, mogelijk het universum. Bertus strandde op 4 km van het huisje, pal naast een kerk. Terwijl hij daar zat, reflecterend op zijn levenskeuzes, kwam redder-in-nood Joost hem met de auto oppikken.

Pasta, bevers en de Mechelse fanfare

Na het fietsen wachtte de traditionele pasta pesto, liefdevol bereid door Gerrit en Natascha – dit jaar verrijkt met kip en chorizo: een combinatie die zelfs Italiaanse nonna’s zou doen fronsen, maar ons prima smaakte.

De avondwandeling leidde ons naar de ijscoboer op Camerig. Avondwandeling? Daar dacht Thirza anders over, bij de eerste hint van wandelen sprong zij op haar fiets. Onderweg werden we getrakteerd op een prachtig tafereel: bevers in de Geul. Tranen stonden in de ogen van enkele leden bij het aanschouwen van dit natuurschoon.

Twee bollen ijs later – met extra fruit (want: vitaminen!) – keerden we huiswaarts. De combinatie van suikers, gelletjes, pasta en lactaat leverde een muzikale terugtocht op die de plaatselijke bewoners nog dagen zal heugen. Volgens sommigen leek het alsof de fanfare van Mechelen een nieuw repertoire had ingestudeerd.

De oudere garde, die iets wijzer of gewoon vermoeider was, haalde hun ijsje gewoon bij het restaurant van de Geulhof. Ook gezellig, maar zonder bevers!

Laat op de avond: de expat en student arriveren

Bij terugkomst arriveerden ook Andre – rechtstreeks uit de Zwitserse Alpen – en Bram, die zijn tentamens diergeneeskunde even op pauze had gezet voor zijn HDKS-debuut. Toewijding, daar houden we van.

En zo eindigde de eerste dag in Mechelen. Vol vlaai, verhalen, een beetje pech, maar vooral met veel lol. De toon was gezet voor een legendarisch weekend.

Dag 2 – Van tandverlies tot krampen: een dag vol heroïsche verhalen.

Na een eerste dag vol vlaai, fietsen en flatulentie, brak de zaterdag aan in de Geulhof. Rond een uur of acht begon het huisje weer tot leven te komen. Peter had er toen al een ochtendwandeling op zitten. Vrolijk langs de Geul, op zoek naar bevers, rust… en ijs. Helaas bleek de ijssalon om 07:00 uur gesloten, tot groot verdriet van onze vroege vogel.

Nieuwe aanwas, vertrouwde chaos

Om 9 uur sloten ook Bert Jan (debutant met frisse benen en naïef enthousiasme) en Robert (oudgediende met doorleefde kuiten) zich aan bij het peloton. Tijdens het ontbijt werd er gesmuld van afbakbroodjes, eitjes en liters koffie. Gerrit en Natascha hielden het gezond bij kwark en muesli. Hans at iets wat havermout moest voorstellen, maar dat volgens Andre ook dienst kon doen als vulmiddel van muren, Alablastine.

De grote lekkenparade

Met volle buiken en gevulde bidons stonden we klaar voor vertrek. Totdat de bandencheck begon... en de lucht er letterlijk uitliep. Maar liefst vier (!) lekke banden moesten vervangen worden. Gerrit had het zwaarst te verduren: hij had zelfs twee lekke banden en besloot zijn eigen bandenwissel-workshop te starten. Met twee nieuwe buitenbanden een dure dag voor deze oude stoemperd.

Tegen de tijd dat iedereen klaarstond, was het al bijna 11 uur en de zon brandde inmiddels vrolijk op onze bolletjes. Nog voordat er ook maar een kilometer gereden was, was het gejammer en gemekker al begonnen, och wat was het allemaal zwaar vandaag. Tijd voor een pittige rit: 120 kilometer en 2.000 hoogtemeters richting de Ardennen. Ja, we weten allemaal wat het inhoudt als Joost de route mag bouwen en toch staan wel het allemaal elke keer weer toe.

De eerste klim, het eerste drama

Fietsje op, hoekje om…de Schweiberg. Meteen een muur, vooral als je net je derde eitje en vierde bak koffie achter de kiezen hebt. Bovenop de klim bleek Andre spoorloos. Rene B., Robert en Gerrit gingen op reddingsmissie en vonden hem onderaan de klim – op zijn knieën in het grind – op zoek naar… zijn tand. Die was tijdens de klim gevlucht en bleek in de vroege ontsnapping te zitten. Ondanks intensieve zoekacties bleef de tand onvindbaar. Andre vervolgde zijn weekend met een karakteristiek, charmant gapend gat.

België: land van gaten in de weg en een falend versnellingssysteem

De route voerde ons over de Belgische grens. De uitzichten waren prachtig, de wegen een uitdaging. Gaten, scheuren, kasseitjes… de Belgische asfaltkunst op zijn best. Net voorbij Herve sloeg het noodlot opnieuw toe – bij wie anders dan Andre. Zijn Di2-systeem had geen sap meer. Met nog maar één versnelling moest hij afhaken en solo terug naar Mechelen. Hij wilde altijd al een fixie hebben. De rest reed door, richting de koffie in Remouchamps.

Daar werden we onthaald door een ober die aan een half woord genoeg had. In no time verschenen cola’s, crêpes, tosti’s en soep op tafel. Thirza dacht een tosti besteld te hebben, maar kreeg – verrassing – de soep van de dag. Frans is toch echt een vak.

De klim van de Redoute en het verval der beschaving

Na het eten kwam het moment suprême: de vraag of we La Redoute zouden beklimmen. Het bleef akelig stil. Blijkbaar was deze patatgeneratie nog niet toe aan heroïsche extra’s. Vroeger draaiden we daar onze hand niet voor om en pakten we zo’n klimmetje gewoon ff mee. Maar goed, vroeger is ook al lang geleden.

De hitte sloeg toe, de benen werden zwaar, de moraal brak in stukken. Op een klim na 85 km merkten we dat Peter en Sander ontbraken. Sander kwam wandelend boven, met “lek” in zijn broek. Peter had het zwaarder: geveld door kramp. Bleekjes en kreupel kwam hij naar boven strompelen. Vol wanhoop de groep rondkijkend of iemand nog een wondermiddel voor hem had.

Gelletjes, magnesiumtabletten, bemoedigende woorden, werden ingezet. Uiteindelijk werd een duw-treintje geformeerd dat Peter de hellingen over sleepte. De groep dunde langzaam uit, de koers eiste zijn tol, de strijd werd overgelaten aan het lot. 4 of 5 groepen niemand weet het meer, overal blauwe shirts verspreid over de Belgische wegen. Een ieder bezig met zijn eigen heroïsche strijd tegen de loodzware elementen.

Creatief bandplakken en Cola: het ware dopingmiddel

Tot ons grote genoegen stond daar Andre ons op te wachten – inmiddels weer met werkende versnellingen – klaar om de finale met ons mee te rijden. Wat een held. Wat een herstel. Wat een man. Nog steeds zonder tand.

De BBQ als redding van de ziel

Om 19.30 uur waren we eindelijk terug. Een aantal mannen dook direct het terras op en gaf zich over aan het welverdiende goud: Weizenbier. Anderen richtten zich op de inwendige mens: tijd voor de BBQ.

Rene B. en Bert Jan zwaaiden met spatel en tang en verzorgden de mooiste stukken vlees alsof het een sterrenzaak betrof. Met gevulde magen en verbrandde neuzen werd het langzaam stil in de Geulhof.

De bedjes riepen. Helaas schoot het geplande ontgroeningsduet van “de Singende Schilder” en “de Singende Student” er bij in. Maar ach, na deze dag had niemand nog stem of energie over. Morgen wachtte dag drie...

Dag 3 – Opgave op de Keut, Camerig-chaos en Frikandel XL

Zondag. Dag drie. De benen voelen aan als beton, maar tradities zijn er om in ere te houden. En dus schuiven we weer netjes aan voor het bekende HDKS-ontbijt: afbakbroodjes, eitjes, liters koffie én die ene bak kwark met muesli die blijft terugkomen alsof het een verplicht nummer is. We zijn wat dat betreft misschien een tikkeltje autistisch… maar dan wel gezellig autistisch.

Afscheid en afscheidspraat

Laatste rit – laatste loodjes

De overgebleven 14 helden maken zich op voor de slotrit: een klassieke Limburgse lus van 90 kilometer en 1.200 hoogtemeters. Geen pech, geen vergeten tand, geen lege Di2 dit keer. Alleen frisse tegenzin, vermoeide gezichten en her en der een morrende spier. Klaar voor vertrek.

Peter blijkt wonderbaarlijk hersteld. De krampkoning van zaterdag trapt weer vrolijk mee. Kon ook niet anders na al die doping van de dag ervoor. Ondertussen brommen dieselmotoren Bertus en Jurgen onverstoorbaar voort – die mannen draaien pas warm op dag drie.

Beklimmingen met een verhaal

De route start stevig: Eijserbosweg, Fromberg, Keutenberg… Geen verrassingen, wel zuur in de benen.

Voorin vliegen Bert Jan, Joost en René S. onbevangen de klimmen op. Ze lijken niet moe te krijgen. Joost is als vanouds op jacht naar elke bergpunt. En in de vorm waarin hij verkeerd is dit geen probleem.

Achterin wordt er wat minder frivool gefietst. Gerrit lijkt leeg gereden van alle duwpartijen van de afgelopen dagen, en Natascha heeft haar in deze zware omstandigheden de pijp ook wel leeg. Twee dagen top meegereden, als ervaren lid van de ploeg dit jaar weer sterker dan vorig jaar. Een dame die naast het fietsen , in zo’n weekend, veel energie steekt in de verzorging van de groep. Lekker gekookt, broodjes gebakken en zorgzaam. Onmisbaar!

Bovenop de Keutenberg besluit het ANWB stelletje wijselijk terug te draaien richting de Geulhof en kersen te gaan eten op Camerig.

Verrassingsaanval van formaat

De rest van het peloton vlamt door. Sibbegrubbe, Cauberg, Bemelerberg… en daar komt-ie dan: de jaarlijkse “Thirza-aanval”.

Op de Bemelerberg knalt ze weg uit de ruggen van de sterke mannen, zonder aankondiging. Eén seconde kijken de mannen elkaar aan, de volgende seconde zijn ze haar kwijt. De verrassing is compleet. Wat volgt is een chaotische jacht, een hergroepering en een collectieve poging om haar uit het wiel te rijden. Girl power op de berg, tof om te zien! Ik kijk al weer uit naar de aanval van volgend jaar!

Cola, vlaai en het slotakkoord

Na deze uitputtingsslag op de Bemelerberg is het tijd voor verfrissing. In Cadier en Keer wacht op het terras veel cola en heerlijk stukske vlaai. Het is een soort heilig ritueel binnen HDKS: zonder vlaai ben je het weekend niet goed geëindigd.

De Camerigfinale

Dan rest ons nog de finale van deze etappe: Loorberg en Camerig. De Koninginnerit sluit hier af. Op de Loorberg wordt het tempo al opgevoerd, maar bij de voet van de Camerig gaan de remmen letterlijk en figuurlijk los.

Joost – berggeit, routebouwer, klimkoning – laat de rest zijn hielen zien. Daarachter vormen Bert Jan, Hans en Bram een strijdend treintje. En dan: dé verrassing van het weekend. Bram – student, debutant, en nu ook klimheld – vliegt de Camerig op en pakt het jongerenklassement alsof het niks is. Hij gaat zó diep, dat hij bij de ijssalon bijna van zijn fiets af glijdt van uitputting.

Ook Robert en René S. nemen de slotklim nog volwaardig mee. Al zitten er bij René een engeltje en een duiveltje op zijn schouders deze klim. Eerst haakt hij af, draait om naar beneden, ziet Robert, noemt zichzelf een slappe zak en haakt weer aan bij de rijdende tank. Karakter, waarover alleen de allerbesten beschikken!  De rest kiest voor het ijsje onderaan – een verstandige keuze. Iedereen zijn eigen overwinning.

Afsluiten in stijl, Herstelfrikandel

Na het ijs rijden we rustig terug naar de Geulhof. Fietsen worden ingepakt, tassen vol gepropt, zwetend fietsendragers gemonteerd. Op naar station Ransdaal, waar het HDKS-weekend traditioneel wordt afgesloten met een Frikandel XXL. Want niets zegt "sportief herstel" zoals een gefrituurde vleesstaaf van formaat. De Herstelfrikandel!

De goedgemutste ober probeert ons nog wat Melksex te verkopen. En een groot aantal helden is zo moe dat ze hun eigen bestelling amper nog kunnen herinneren.

Smaakte top, buikjes vol en snel naar huis, bijkomen.

Bertus, onze held

Een speciaal dankwoord gaat natuurlijk uit naar Bertus. Voor de organisatie, de routes, het regelen, het zorgen, drie lekke banden. We hebben gelachen, gezweet, afgezien, en vooral genoten.

Het was weer een weekend om in te lijsten. Prachtige routes, prima vlaai, zere benen, goede verhalen en – het allerbelangrijkste – topgezelschap.